KILKA SŁÓW O IMBIRZE

 

Imbir (Zingiber officinale) pochodzi z Azji. Jest szczególnie popularny w chińskiej i indyjskiej medycynie oraz powszechnie znany, jako przyprawa wykorzystywana głównie w różnych kuchniach dalekowschodnich. Właściwości imbiru powodują, że możemy go stosować w różnoraki sposób. Świeże kłącze ma bardzo intensywny aromat oraz rozgrzewający, cytrynowy smak. Używany jest on na surowo – pokrojony w plastry lub starty, może też być suszony. W tej ostatniej formie wchodzi w skład przyprawy curry. W zależności od formy, w jakiej występuje, może mieć on różne zastosowania. Świeżym aromatyzuje się napoje np. herbatę, wino, likiery. Powszechnie znane jest też piwo imbirowe. W tej postaci może też być dodawany do sosów, do kiszenia ogórków, potraw z ryżu, mięs, ryb, a nawet konfitur i kompotów. Suszony ma inny smak. W tej postaci dodaje się go do sałatek i wypieków.

Właściwości imbiru

Substancje zawarte w imbirze pobudzają trawienie, przeciwdziałają wzdęciom i chronią przed wrzodami żołądka. Działają przeciwzapalnie i rozgrzewająco, co wykorzystywane jest w leczeniu przeziębień, zapaleniu oskrzeli, bólu gardła. Najczęściej jednak wykorzystuje się jego przeciwdziałanie nudnościom i wymiotom. Na aptecznych półkach znajdziecie wiele preparatów imbirowych rekomendowanych przy chorobie lokomocyjnej, jak choćby cała rodzina Lokomotiv (syrop, pastylki do ssania, drażetki), Avioplan, Aviomarin Natural. Warto wspomnieć, że własności przeciwwymiotne imbiru zostały potwierdzone licznymi badaniami klinicznymi. Badania kliniczne potwierdziły także skuteczność imbiru w zapobieganiu wymiotom pooperacyjnym, będących skutkiem narkozy. Właściwie ta skuteczność okazała się być zbliżona do leków syntetycznych.
Nie od dziś wiadomo, że nudności i wymioty są zmorą ciężarnych zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Okazuje się, że i wtedy pomóc może imbir.
Mamy na rynku preparat dedykowany kobietom w ciąży - Mamarin Mamma, który poza imbirem zawiera także witaminę B6. Poza działaniem przeciwwymiotnym, imbir wykazuje także wyraźnie zaznaczone działanie przeciwzapalne, dlatego z powodzeniem może być stosowany również w schorzeniach reumatycznych, zmniejszając dolegliwości bólowe, ruchomość stawów, czy obrzęk. Tutaj także mamy już wiele badań na potwierdzenie tego faktu. Pamiętajcie jednak, że ekstrakt z imbiru nie jest lekiem o szybkim działaniu przeciwbólowym, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni, a na efekty kuracji imbirowej trzeba czasem poczekać nawet kilka miesięcy, więc... nie warto się zniechęcać. Sądzę, że korzeń imbiru to ciekawa alternatywa dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), które często powodują uszkodzenie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Imbir (w towarzystwie innych składników) znajdziecie między innymi w specyfikach na stawy takich jak: ArthroStop Plus z imbirem, czy Aflexin oraz Arthroblock forte. W tym ostatnim jednak to raczej dawka symboliczna. Jest też preparat do użytku zewnętrznego: Glukoz-Imbir krem - żel do masażu, ale po nim raczej cudów bym się nie spodziewała.
I uwaga wrzodowcy! Imbir działa bakteriobójczo na Helicobacter pylori, czyli bakterie, które są jedną z głównych przyczyn powstawania wrzodów żołądka. Być może za jakiś czas to imbir będzie na topie w leczeniu choroby wrzodowej?
Ekstrakt z imbiru wykazuje także aktywność przeciwgrzybiczą, co ciekawe nawet wobec niektórych gatunków, z którymi nie radzi sobie popularny lek przeciwgrzybiczy: ketokonazol.
Ze względu na działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, oraz rozgrzewające, imbir może być stosowany w jesienno-zimowych infekcjach. Gorąco polecam napój imbirowy. Naprawdę świetnie rozgrzewa i jest przy tym bardzo smaczny. W sam raz na zimowe wieczory.

Napój imbirowy w wersji jesienno-zimowej

• 1litr wody
• 4 cm korzenia imbiru
• łyżeczkę kurkumy
• sok z połowy cytryny
• pół łyżeczki cynamonu
• pół łyżeczki kardamonu
• 3-4 łyżki miodu

Przygotowanie napoju jest proste. Do gotującej się wody należy wrzucić starty imbir i gotować ok. 10 minut. Następnie dodać przyprawy, sok z cytryny. Studzimy miksturę do ok. 40 st. i dodajemy miód. Gotowe!

A tak a propos działania rozgrzewającego - niezawodny sposób na przemarznięte stopy, to moczenie nóg w misce z gorącą wodą z dodatkiem startego korzeni imbiru. Naprawdę rewelacja! Myślę, że imbir na pewno zadba o zimne stopy lepiej niż Regu-therm
Nie wiem, czy wiecie, ale od wielu lat intensywnie bada się także wpływ imbiru na serce i układ krążenia. Jest już coraz więcej naukowych dowodów na to, że imbir obniża ciśnienie krwi, hamuje agregację płytek krwi, obniża poziom cholesterolu, czyli krótko mówiąc... zmniejsza ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych. Wyniki badań są na tym polu bardzo obiecujące i kto wie, może za kilka lat imbir będzie odgrywał istotną rolę w leczeniu schorzeń kardiologicznych..? 

Imbir stosuje się również w produkcji kosmetyków ponieważ chroni skórę przed starzeniem się. Korzystnie wpływa też na włosy. A nawet pomaga na cellulit. W drogeriach znajdziecie wiele preparatów z dodatkiem imbiru.

Sądzę, że wiele nikomu nieznanych właściwości imbiru zostanie jeszcze odkryta.

Jeżeli pomogłam, zaciekawiłam znajdziesz mnie na FB

Dbaj o zdrowie

Czytaj więcej »

CZARNUSZKA SIEWNA ... ZŁOTO FARAONÓW

Czarnuszka siewna [Nigella sativa] zwana czarnym kminkiem, czarnuchą, kąkolnicą trafiła do Europy około 12 tysięcy lat temu z terenów dawnej Persji. Jako przyprawę stosowano ją już w czasach biblijnych, wzmianki znajdziemy w Księdze Izajasza. Buteleczkę z olejem czarnuszki znaleziono pośród skarbów w grobie Tutenchamona, stąd pewnie nazwa złoto faraonów.

Najstarsze zapiski o właściwościach leczniczych pochodzą z dzieła De Materia Medica, autorstwa greckiego lekarza Dioskurydesa. W czasach nowożytnych czarnuszka została spopularyzowana przez mnichów, którzy chętnie ją uprawiali w przyklasztornych ogrodach.

Rośliną zielarską jest czarnuszka siewna, 40 cm krzewinka z białymi kwiatami. Surowcem leczniczym są czarne jak węgiel nasionka początkowo o gorzkim, później palącym smaku. Aromatem przypominają coś pomiędzy landrynkami a gałką muszkatołową. Inny rodzaj: czarnuszka damasceńska o większych niebieskich kwiatach jest rośliną ozdobną. Obydwa rodzaje kwitną od czerwca do września.

Czarnuszka właściwości lecznicze

Współczesne badania potwierdzają olbrzymią wartość odżywczą i leczniczą nasionek i oleju. Z czego największy wpływ na odporność. Czarnuszka co należy do rzadkości potrafi jednocześnie aktywizować układ odpornościowy i przeciwdziałać agresji autoimmunologicznej. Działa na:
♦ ♦ ♦
Układ immunologiczny

Silnie stymuluje odporność, zwiększa liczbę limfocytów i makrofagów. Podnosi poziom hemoglobiny i erytrocytów, zapobiega anemii. Hamuje uwalnianie histaminy. Łagodzi katar sienny, alergie skórne. Pomaga w leczeniu chorób z autoagresji np. Hashimoto, astma (rozszerza oskrzela), łuszczyca, AZS.
♦ ♦ ♦
Układ oddechowy

Eliminuje objawy przeziębienia, rozszerza oskrzela, poprawia wydolność płuc. Ułatwia odkrztuszanie, leczy katar, zatoki. Działa przeciwbakteryjnie, przeciwzapalnie.
♦ ♦ ♦
Przewód pokarmowy

Małe ziarenka działają na trawienie, poprawiają trawienie, funkcje wątroby, trzustki. Leczy nieżyty żołądka i przewodu pokarmowego, działa moczopędnie, żółciopędnie.
♦ ♦ ♦
Pasożyty

Olejek z czarnuszki zwalcza pasożyty przewodu pokarmowego, owsiki, włośnia krętego, tasiemce.
♦ ♦ ♦
Cukrzyca

Obniża poziom cukru we krwi, stabilizuje wydzielanie insuliny, zwiększa poziom glikogenu. Działa ochronnie na komórki trzustki i wątroby.
♦ ♦ ♦
Krążenie

Obniża poziom homocysteiny, zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów, reguluje ciśnienie krwi
♦ ♦ ♦
Bóle, w tym menstruacyjne

Dzięki malantynie czarnuszka działa przeciwbólowo, dzięki nigellonowi przeciwskurczowo. Reguluje cykle menstruacyjne. Rozpędza złogi reumatyczne, łagodzi bóle.
♦ ♦ ♦
Laktacja

Pobudza laktację, wraz z nasionami kminku, kopru i anyżu wchodzi w skład mieszanki polecanej karmiącym matkom.
♦ ♦ ♦
Nowotwory

Z wyników badań na zwierzętach wynika, że czarnuszka niszczy i hamuje wzrost komórek raka. Zapobiega uszkodzeniom wywołanym promieniowaniem jonizującym. Zawdzięcza to substancji lotnej o nazwie tymochinon o działaniu antyoksydacyjnym, zapobiegającym wrzodom i guzom.
♦ ♦ ♦
Układ nerwowy, depresja

Czarnuszka jest rośliną adaptogenną, zwiększa odporność na stres. Uspokaja, łagodzi lęki i depresję, poprawia samopoczucie. Z powodzeniem stosowana w leczeniu układu nerwowego, epilepsji, zanikach pamięci, [źródło]
♦ ♦ ♦
Stabilizator witaminy D
Obok kminku, anyżu i kopru czarnuszka jest najlepszym stabilizatorem i katalizatorem dla witaminy D.

Czarnuszka przepisy lecznicze

• Miód z czarnuszką

Na każdą łyżkę miodu dać 1 łyżeczkę czarnuszki plus nieco wina lub wódki
Przy przeziębieniu, kaszlu, zapaleniu zatok stosować 2 razy dziennie, w ostrych stanach co 6 godzin.

• Herbatka wątrobowa

Po łyżeczce czarnuszki i kwiatów bławatka zalać szklanką wrzątku. Parzyć pod przykryciem 20-30 minut. Pić 3 razy dziennie po 1/4 szklanki. Pomaga przy niedomaganiach wątroby, zaburzeniach trawienia, żółtaczce.Napar dla alergików i astmatyków
Łyżkę rozdrobnionych nasion zalać szklanką gorącej wody lub mleka, zaparzać 20 minut. Dosłodzić miodem.

• Proszek czarnuszkowy

Świeżo zmielone nasiona można zażywać 2-3 razy dziennie po mniej niż pół łyżeczki dla rozpuszczenia złogów reumatycznych, przy wzdęciach, stanach nerwicowych żołądka jelit.

Zewnętrznie

• Zmielone nasiona wymieszać z niewielką ilością mąki i wody. Przykładać bezpośrednio na zmiany skórne, ropnie, wrzody. Przy zapaleniu jąder, bólu głowy, reumatyzmie.

• Olejek z czarnuszki tzw złoto faraonów

Nienasycone kwasy tłuszczowe bogate w olejki lotne, alkaloidy, flawonoidy, saponiny, witaminy, minerały. Doustnie zażywać po łyżeczce przed jedzeniem lub dodawać do potraw. Zewnętrznie przy alergiach, zmianach skórnych, grzybicy, podrażnieniach i jako środek kosmetyczny. Doskonale nawilża i poprawia kondycję skóry.

Czarnuszka w kuchni

Dzięki ostremu zapachowi i smakowi czarnuszka zastępowała dawniej pieprz. Jest doskonałą posypką do pieczywa, pasztecików, serów i przyprawą tłustych potraw mięsnych, zalewy konserwującej ogórki. Latem młode listki można dodawać do sałatek. Zawierają 15 razy więcej witaminy C niż natka pietruszki.

Skutki uboczne 

Generalnie uznawana jest za bezpieczne i dobrze tolerowane ziółko. Potwierdzają to liczne badania. Dawka toksyczna jest tak wysoka, że trzeba by ją pić duszkiem na litry).Ale... No zawsze jest jakieś ale.  Są osoby, które mogą być na czarnuszkę nadwrażliwe i reagować na nią alergicznie. Jak na każdy inny produkt począwszy od kurkumy, przez ryby, czekoladę na czosnku kończąc

.Jest grupa nadwrażliwców, która po zjedzeniu czarnuszki może odczuwać bóle brzucha, dyskomfort, odbijanie, biegunkę lub zatwardzenie.

Olej z czarnuszki przy podaniu na skórę może wywoływać lokalne uczulenia (zaczerwienienie, pokrzywkę, pieczenie itd.).
Warto więc rozpoczynać stosowanie czarnuszki od małych ilości.

UWAGA !!! Czarnuszki nie wolno stosować w ciąży

Jeżeli pomogłam, zaciekawiłam znajdziesz mnie na FB

Dbaj o zdrowie

Czytaj więcej »

DZIECKO I GORĄCZKA....

Gorączka jest naturalna reakcją obronną organizmu na czynniki mu zagrażające. Oznacza , że układ odpornościowy podjął walkę z infekcją i wytoczył przeciw zarazkom zastępy swoich wojowników.
Wysoka temperatura, która przekracza 38 stopni C, osłabia jednak organizm, powodując m.in.:

• większe zużycie tlenu przez tkanki
• większe wytwarzanie dwutlenku węgla
• zwiększenie metabolizmu
• przyspieszenie pracy serca
• zwiększenie utraty wody i elektrolitów

Dlatego po pierwsze - należy dokonać pomiaru temperatury ciała dziecka, w jednym z czterech miejsc:

• pod pachą (tu prawidłowa temperatura to 36,6°C, aczkolwiek jest to pomiar najmniej dokładny z medycznego punktu widzenia)
• w jamie ustnej (prawidłowa temperatura 36,9°C, ja mam mieszane uczucia jeśli chodzi o tą technikę u dzieci)
• w odbytnicy (prawidłowa temperatura 37,1°C, jest to na pewno najdokładniejszy pomiar i zalecany szczególnie u noworodków i niemowląt)
• w uchu (prawidłowa temperatura 37,1°C)

O gorączce mówimy, jeśli temperatura mierzona w odbytnicy przekracza 38°C. Często jest ona objawem rozpoczynającej się infekcji. Zarówno zakażenia bakteryjne i wirusowe, jak i grzybicze czy pasożytnicze, mają zdolność podnoszenia temperatury ciała. Jeśli jednak wykluczone zostały choroby infekcyjne, a gorączka utrzymuje się dłuższy czas, wymaga ona dalszej diagnostyki, bo może być objawem poważniejszych chorób.W przypadku wystąpienia takiej temperatury należy podać dziecku lek przeciwgorączkowy.
Leki przeciwgorączkowe u dziecka występują w formie:

• zawiesin
• kropli
• czopków
• granulatów (dla dzieci po 4. roku życia)
• tabletek/kapsułek (dla starszych dzieci )

Wszystkie ww. postaci zawierają jako substancję czynną paracetamol lub ibuprofen.
Paracetamol jest uważany za najbezpieczniejszy lek o działaniu: przeciwbólowym,

przeciwgorączkowym. Nie działa jednak przeciwzapalnie
Ibuprofen posiada natomiast działanie: przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwzapalne 

DAWKOWANIE

Dawkę paracetamolu lub ibuprofenu należy dobrać do wagi dziecka.
Na każdym opakowaniu leku znajdują się wytyczne, jaka ilość leku powinna być zastosowana w danym wieku np. wiek 5 lat – 5 mililitrów. Jeśli jednak dziecko waży więcej, niż zakłada producent, lek będzie działał zbyt słabo. Jeśli waży zdecydowanie mniej niż powinien wg producenta, opisana dawka będzie zbyt silna! Dlatego zawsze, mimo, iż w większości przypadków, dawkowanie wg wieku jest zgodne z wagą, trzeba spojrzeć na masę ciała dziecka. Bo dawkując źle lek, można dziecku zaszkodzić.

ZASADY DAWKOWANIA
Paracetamol

• podajemy 10-15 mg paracetamolu/kg masy ciała dziecka w dawce jednorazowej
• kolejną dawkę można podawać nie wcześniej niż za 4-6 godzin
• należy pamiętać, że dawka dobowa nie może przekroczyć 60 mg/kg masy ciała!

Ibuprofen

• dawka pojedyncza wynosi od 5-10 mg ibuprofenu/kg masy ciała
• minimalna przerwa pomiędzy kolejnymi dawkami powinna wynosić 6-8 godzin
• maksymalna dawka dobowa wynosi 20-30 mg/kg masy ciała, podzielona jest na 3-4 pojedynczych dawek.

OBJAWY PRZEDAWKOWANIA

Niestety wielu rodziców, w sytuacji, gdy lek nie zadziała po 5 minutach (a  niestety lek nie działa tak szybko!) podaje dziecku kolejną dawkę. Jest to bardzo niebezpieczne i może prowadzić do wielu nieodwracalnych w skutkach konsekwencji.
Przedawkowanie paracetamolu:

• początkowo są to nudności i wymioty
• następnie dochodzi ból brzucha i tkliwość w okolicy wątroby
• w drugiej dobie od zatrucia występują cechy uszkodzenia wątroby, czyli żółtaczka i skaza krwotoczna
• w trzeciej dobie rozwija się niewydolność wątroby, która prowadzi do śpiączki, zaburzeń wielonarządowych i zgonu
• w przypadku wystąpienia ww. objawów jak najszybciej należy udać się do szpitala

Przedawkowanie ibuprofenu:

• nudności, wymioty,
• ból w nadbrzuszu,
• biegunka,
• mogą wystąpić szumy uszne, ból głowy i krwawienie z żołądka lub jelit,
• ciężkie zatrucie objawia się sennością, a bardzo rzadko także pobudzeniem i dezorientacją lub śpiączką.

Aby uniknąć przedawkowania:

• zawsze podawaj odpowiednią dawkę dla wagi dziecka,
• nigdy nie podawaj większej liczby dawek niż zalecane,
• zapisuj sobie o której godzinie podałaś dany lek, zwłaszcza, jeśli podajesz paracetamol i ibuprofen naprzemiennie.

Obecnie praktycznie wszyscy producenci, oprócz wieku dziecka, podają również masę ciała, dlatego pamiętaj, aby zawsze kierować się właśnie nią.

Warto również pamiętać także o innych metodach:

• dla niemowląt na przykład zalecane jest odkrycie dziecka w łóżeczku, zdjęcie ciepłego ubrania, czy obniżenie temperatury w pokoju przez przewietrzenie. 
• niezależnie od wieku pacjenta na pewno podkreślić należy konieczność podawania odpowiedniej ilości płynów, bo w trakcie gorączki organizm poci się, tracąc wodę i elektrolity.  
• dużo mówi się o kąpielach chłodzących, ale tutaj należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci wysoko gorączkujących, ponieważ może dojść do nasilenia obkurczenia naczyń krwionośnych, a co za tym idzie wzrostu ilości nagromadzonego w organizmie ciepła 
• jeśli zdecydujemy się na kąpiel chłodzącą, to pamiętajmy, że temperatura wody powinna mieć o 1-2°C mniej niż temperatura ciała dziecka.
• można pokusić się również o okłady chłodzące np. na czoło, ale są one skuteczne raczej w połączeniu z podanym wcześniej lekiem przeciwgorączkowym. Obecnie mamy w aptekach także gotowe plastry chłodzące np. Ibum Ice czy Termostop Baby.
• jeśli gorączka nie jest bardzo wysoka można zastosować łagodniejsze preparaty dostępne w aptece bez recepty ( syrop Lipomal - można go bezpiecznie stosować już od 1-go roku życia, a w składzie ma głównie suchy ekstrakt z lipy, ziołowy syrop Pyrosal , który także łagodnie obniża gorączkę, a także wykazuje działanie napotne. 

Czytaj więcej »

KILKA SŁÓW O CIŚNIENIU TĘTNICZYM

Ciśnienie krwi to parametr, który mówi o tym, z jaką siłą krew napiera na ściany dużych tętnic. Ciśnienie to jest nieco inne w momencie, w którym serce się kurczy i wyrzuca krew do tętnic (ciśnienie skurczowe) i w momencie rozluźnienia (ciśnienie rozkurczowe). Dlatego po pomiarze zawsze podaje się dwie wartości i obie z nich są ważne z diagnostycznego punktu widzenia.

Polskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego (PTNT) i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) podają sześć kryteriów klasyfikacji ciśnienia tętniczego u osób dorosłych:

• ciśnienie optymalne – mniej niż 120/80 mm Hg,
• ciśnienie prawidłowe – 120/80 mm Hg,
• ciśnienie wysokie prawidłowe – 130/85 mm Hg,
• nadciśnienie tętnicze łagodne – 140/90 mm Hg,
• nadciśnienie tętnicze umiarkowane – 160/100 mm Hg,
• nadciśnienie tętnicze ciężkie – więcej niż 180/110 mm Hg.

GŁÓWNE POWIKŁANIA NADCIŚNIENIA TĘTNICZEGO

• przerost mięśnia lewej komory serca,
• upośledzenie funkcji nerek,
• uszkodzenie naczyń siatkówki oka,
• choroba wieńcowa,
• niewydolność serca,
• udar mózgu,
• tętniak aorty,
• miażdżyca tętnic kończyn dolnych.

Ciśnienie tętnicze może ulegać wahaniom, nawet u osób zdrowych, w zależności od sytuacji. Bodźcem zewnętrznym, który podnosi ten parametr, jest: wysiłek fizyczny, ból, stres, palenie papierosów, spożywanie alkoholu, niska temperatura otoczenia. Ciśnienie zmniejsza się w trakcie
snu, po obfitym posiłku, w wysokiej temperaturze otoczenia. 

CZYNNIKI RYZYKA

Żeby zapobiegać chorobie nadciśnieniowej i jej skutkom, należy ograniczyć czynniki ryzyka oraz przejść na tzw. zdrowy styl życia.
Czynniki wzrostu ryzyka wystąpienia nadciśnienia tętniczego:

• nadużywanie alkoholu,
• przewlekły stres,
• cukrzyca,
• podwyższony poziom cholesterolu,
• palenie papierosów,
• nadużywanie soli,
• podeszły wiek,
• epizody schorzenia w rodzinie,
• płeć – mężczyźni chorują częściej,
• chrapanie, bezdech senny,
• wieloletnie stosowanie doustnych leków antykoncepcyjnych,
• przewlekłe stosowanie leków przeciwbólowych, niesterydowych leków przeciwzapalnych,
• siedzący tryb życia.

PROFILAKTYKA

• Niekorzystne działanie alkoholu na wysokość ciśnienia tętniczego rejestruje się już przy regularnym spożyciu na poziomie 20–30 g w ciągu doby. Ograniczenie dobowe do dwóch porcji alkoholu u mężczyzn i jednej porcji u kobiet pozwala na redukcję ciśnienia o 4 mm Hg (porcja to 28 g lub 30 ml etanolu).
• Siedzący tryb życia zwiększa 1,5-krotnie ryzyko pojawienia się schorzenia. Często wiąże się on z nadwagą i innymi czynnikami chorobotwórczymi. Zwiększenie aktywności fizycznej obniża ciśnienie, poprawia ogólną wydolność, zmniejsza umieralność, pozwala na obniżenie ciśnienia nawet o 9 mm Hg. Najlepsze efekty dają ćwiczenia aerobowe, wykonywane kilka razy w tygodniu przez minimum 30 minut. Nadwaga występuje u 34%, a otyłość u 19% dorosłych Polaków, każde 5 kg nadwagi powoduje wzrost ciśnienia tętniczego o ok. 5 mm Hg. Utrzymanie prawidłowej masy ciała, gdzie BMI waha się w granicach 18,5– 24,9 stanowi istotny element profilaktyki. W wypadku nadwagi czy otyłości każde zmniejszenie nadmiarowej masy o 10 kg pozwala obniżyć ciśnienie krwi o 5–20 jednostek.
• Zmniejszenie spożycia sodu do ilości nieprzekraczającej 100 mmol dziennie (2,4 g sodu lub 6 g chlorku sodu) pozwala obniżyć omawiany parametr o 2–8 mm Hg.
• Przejście na zdrową dietę – pełną warzyw, owoców, dobrych produktów mlecznych, chudego mięsa, nasion, orzechów, z odpowiednim bilansem tłuszczowym – warunkuje obniżenie ciśnienia nawet o 8–14 mm Hg. Krótkotrwały stres nie zaburza ciśnienia, natomiast przewlekły obciąża układ krążenia i przyspiesza rozwój miażdżycy, nasilając chorobę nadciśnieniową.
• Około 30% dorosłych Polaków przyznaje się do palenia tytoniu – nikotyna powoduje skurcz naczyń krwionośnych, przyspieszenie akcji serca i podwyższenie ciśnienia tętniczego

Prawidłowa profilaktyka pozwala uchronić się przed nadciśnieniem lub skutecznie ograniczyć jego natężenie. Ogromne znaczenie ma prowadzony tryb życia. Leczenie omawianego schorzenia ma na celu nie tylko spadek ciśnienia tętniczego krwi, ale przede wszystkim zapobieganie jego poważnym zdrowotnym konsekwencjom. Terapia musi być dopasowana do pacjenta, nie może wywoływać innych schorzeń metabolicznych czy neurologicznych, a jej celem ma być wydłużenie życia w komforcie zdrowotnym.

Leczeniem nadciśnienia powinien zająć się lekarz - najlepiej kardiolog. Leki na nadciśnienie są wydawane na podstawie recepty lekarskiej.
Czasami jednak trafia się w aptece pacjent z prośbą o leki bez recepty na obniżenie ciśnienia. Czy to bezpieczne..? Czasami jest tak, że pacjent ma tylko nieznacznie podwyższone ciśnienie, ewentualnie w górnej granicy i chce coś aby "dotrwać" do wizyty u lekarza.

Co więc można zalecić pacjentowi na obniżenie ciśnienia..?
Niestety... niewiele. Jednym z preparatów, które mogą być tutaj pomocne jest wyciąg z jemioły Intractum Visci . Jest to lek zalecany w łagodnym nadciśnieniu tętniczym. W składzie alkoholowy wyciąg z ziela jemioły, który zmniejsza napięcie ścian naczyń krwionośnych i w ten sposób delikatnie obniża ciśnienie krwi. Zalecane dawkowanie to 3 razy dzienne 2,5 ml rozpuszczone w niewielkiej ilości płynu, np. soku owocowego.
Jemiołę znajdziemy również w składzie preparatu Cravisol płyn. Nie jest to już sama jemioła, ale jemioła, głóg i melisa. Preparat polecany jest przy miażdżycy, niewydolności krążenia obwodowego, osłabieniu kurczliwości mięśnia sercowego, a także przy nadciśnieniu jako preparat wspomagający.

A jeśli nie jemioła, to co...? Okazuje się, że sprzymierzeńcem w walce z wysokim ciśnieniem może być też oliwa z oliwek. Jak powszechnie wiadomo mieszkańcy krajów śródziemnomorskich zdecydowanie rzadziej zapadają na choroby układu krążenia, m.in. nadciśnienie. Pomaga im w tym dieta bogata w oliwę z oliwek. Kończę z pewnością dla wielu osób optymistycznym akcentem ;) Otóż okazuje się, że gorzka czekolada spożywana codziennie obniża ciśnienie krwi. 

Czytaj więcej »

LECZYMY OPRYSZCZKĘ

Opryszczka jest jedną z najpowszechniejszych chorób wirusowych skóry i błon śluzowych. Inaczej zwana jest „zimnem”. Statystyki podają, że co trzeci Polak powyżej 15-go roku życia cierpi z powodu infekcji wirusem Herpes simplex. Do pierwszego zarażenia dochodzi zazwyczaj przed 10-tym rokiem życia. Choroba charakteryzuje się licznymi nawrotami o różnym nasileniu. Wirus opryszczki zwykłej występuje w dwóch bardzo podobnych do siebie gatunkach - HSV 1 i HSV 2, objawy zakażenia są takie same, różna jest jednak lokalizacja zmian. HSV-1 powoduje zmiany chorobowe w obrębie jamy ustnej i nosa, HSV-2 atakuje głównie genitalia. W większości przypadków przebieg infekcji jest łagodny, zmiany ustępują po ok. tygodniu od pojawienia się, nie pozostawiając trwałych następstw choroby. U osób z upośledzoną odpornością, np. chorych na AIDS czy stosujących leki immunosupresyjne, HSV może jednak powodować groźne powikłania, jak np.:

• zapalenie mózgu powodujące uszkodzenie osłonek mielinowych, jest to ciężka, zagrażająca życiu choroba, która nawet wyleczona pozostawia trwałe zmiany neurologiczne
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – zwykle przebiega łagodnie
• zapalenie tęczówki, ciała rzęskowego i zapalenie rogówki, które często pozostawiają blizny rogówki, a w związku z tym powodują zaburzenia widzenia

Na tego rodzaju powikłania również bardziej narażone są noworodki, dlatego jeśli kobieta przed porodem zachoruje na opryszczkę, a zwłaszcza jeśli będzie to opryszczka miejsc intymnych, ciążę kończy się cięciem cesarskim.

Wirus łatwo przenosi się na zdrowe osoby. Drogami zakażenia są:

• bezpośredni kontakt z płynem pęcherzykowym
• kontakty seksualne
• zakażenie okołoporodowe - kiedy dziecko przechodzi przez kanał rodny
• zakażenie wrodzone - wirus HSV może przechodzić przez łożysko, do zakażenia dochodzi tylko, jeśli kobieta w ciąży przechodzi infekcję HSV po raz pierwszy (wtedy wirusy są obecne we krwi). Niestety, zakażenie to wiąże się z większym ryzykiem przedwczesnego porodu oraz wad wrodzonych u dziecka

Po dostaniu się do organizmu migruje do komórek w obrębie twarzy, gdzie przechodzi w stan uśpienia. Wirus może się uaktywnić z różnych powodów. Aby doszło do opryszczki zaktywowany wcześniej HSV musi zaatakować wiele komórek. Aby to osiągnąć przekracza ich barierę ochronną, „wpuszcza” do nich swoje DNA, namnaża kopie, uwalnia je i atakuje następne komórki. Jeśli opryszczka utrzymuje się do 10 dni, nie wymaga konsultacji lekarskiej. Jeżeli natomiast nie ustępuje po tym czasie, albo co gorsza, poszerza się, niezbędna jest wizyta u lekarza.
Czynniki aktywujące wirusa opryszczki to:

• zaburzenia i zmiany hormonalne, np. menstruacja
• osłabienie układu odpornościowego
• dodatkowe infekcje, przeziębienie
• stres, zmęczenie
• choroby bakteryjne
• alergie pokarmowe
• pogoda (bardzo mroźna lub o dużym nasłonecznieniu)
• urazy spowodowane zabiegami dentystycznymi lub chirurgicznymi

Etapy rozwoju opryszczki:

• Faza mrowienia – zaczerwienione miejsce z mrowieniem, swędzeniem, pieczeniem, bólem i kłuciem, trwa ok. 2 dni
• Faza pęcherzyka – powstanie grudki, która przekształca się w bolący pęcherzyk
• Faza sączenia – pęcherzyk pęka i wycieka z niego ropa lub surowica
• Faza strupa – pozostałość po pęcherzyku goi się i tworzy strupek, jego drapanie i ściąganie przedłuża proces zdrowienia

Profilaktyka

• prawidłowe dbanie o odporność (w profilaktyce opryszczki ważną rolę odgrywa witamina C, witaminy z grupy B, cynk, probiotyki)
• unikanie kontaktu bezpośredniego z osobą chorą, zwłaszcza w trakcie fazy mrowienia i pęcherzyka
• unikanie przemarznięcia zimą i przegrzania latem, a także intensywnego opalania (nadmiar UV), stosowanie pomadek i kremów z filtrem UV jest niezbędne
• unikanie żywności, na którą ma się alergię, np. czekolada, orzechy, inne alergeny
• unikanie produktów bogatych w argininę, która aktywuje wirusa (np. żelatyna, dynia i jej pestki, orzechy, migdały, strączki, soja, kasza gryczana)
• wzbogacenie diety w lizynę (np.mleko, parmezan, tuńczyk, kurczak, indyk)
• w razie aktywacji wirusa (początek fazy 1) należy wdrożyć jak najszybsze leczenie, w celu zahamowania jego rozprzestrzeniania się
• nie należy dotykać opryszczki, chyba że w celu nałożenia leku, robimy to zawsze świeżo umytymi palcami, najlepiej zdezynfekowanymi, po nałożeniu również konieczne jest umycie rąk (szczególnie ważne jest to dla osób noszących soczewki kontaktowe z uwagi na ryzyko zakażenia rogówki, bardzo niebezpieczne, grożące nawet ślepotą)
• w wypadku rozprzestrzenienia się zmian skórnych poza wargi i bliskie okolice nozdrzy należy bezzwłocznie udać się do lekarza
• w czasie zwiększonego ryzyka zachorowania zrezygnowanie z picia płynów z butelek, pożyczania kosmetyków, ręczników, sztućców, kubków, unikanie całowania.

LECZENIE OPRYSZCZKI WARGOWEJ

Domowe sposoby na opryszczkę:

• Olejek z drzewa herbacianego, olejek goździkowy – wykazują one właściwości antywirusowe, odkażające i przyśpieszają proces gojenia ran; zmieszać olejek z kremem i wmasować odrobinę w opryszczkę.
• Olejek z bergamotki i eukaliptusa – zmieszać 5 kropel olejku z bergamotki z 5 kroplami olejku eukaliptusowego, co kilka minut smarować usta w miejscach dotkniętych opryszczką.
• Aloes – wycisnąć sok z kawałka liścia lub przyłożyć odrobinę miąższu, przyspiesza gojenie się zmiany.
• Aspiryna – rozgnieść tabletkę, dodać odrobinę wody, zrobić gęstą pastę i położyć na zmianę lub po prostu zmoczyć tabletkę i przyłożyć ją do zimna. 
• Oliwa z lawendą – wlać do garnka szklankę oliwy z oliwek, dodać odrobinę wosku pszczelego i olejku lawendowego. Zagotować całość. Gdy mieszanka ostygnie, nałożyć ją na usta.
• Miód – wykazuje działanie bakteriobójcze i wirusobójcze, smarować opryszczkę, aby ograniczyć jej rozprzestrzenianie się. 
• Kostki lodu – koją, złagodzą ból i opuchliznę, przyłożyć jedną na kilka minut.
• Czosnek, cebula – przyłożyć pół ząbku czosnku lub kawałeczek cebuli, krótko, maksymalnie kilka minut, bardzo precyzyjnie, gdyż podane na zdrową skórę spowodują oparzenie, można też sporządzić syrop z cebuli i smarować nim zmianę lub przyłożyć nasączony nim wacik.
• Spirytus, woda utleniona – pocierać chore miejsce, delikatnie, precyzyjnie, metoda bolesna, ale skutecznie odkaża, ogranicza rozsiewanie się, przyspiesza pojawienie się strupa, dzięki wysuszaniu.
• Cytryna – przykładać plasterek do zmiany, odkaża, złuszcza dzięki kwasom owocowym, zawiera witaminę C.
• Herbata zwykła czarna lub rumianek – przyłożyć do zmiany ciepłą torebkę świeżo zaparzonej herbaty, zawiera taniny, które podziałają przeciwwirusowo i ściągająco.
• Proszek do pieczenia lub soda oczyszczona – nabrać na patyczek kosmetyczny odrobinę proszku (zmieszanego z odrobiną wody) i nanieść na miejsce dotknięte opryszczką.

Specyfiki apteczne na opryszczkę:

• Witamina B2

Skutkiem jej niedoboru są afty, pleśniawki, zajady, pękanie ust, łuszczenie się skóry, infekcje w okolicach ust i nosa, co sprzyja wystąpieniu opryszczki. Ma zatem charakter profilaktyczny jak i wspomaga leczenie już istniejącego zimna. Można łykać tabletki lub rozgniatać je i przykładać proszek (z odrobiną wody) do zmiany na ustach. Poza tabletkami znajdziemy ją też w mięsie, wątróbce, jajkach, nabiale, kaszy jaglanej, tłustych rybach, strączkach, w pieczywie i migdałach.

• Lips help – sztyft do ust

W składzie ekstrakt z melisy lekarskiej, witaminy B2, C i E, cynk, olej z nasion bawełny, masło shea. Przeciwdziała namnażaniu się wirusa HS, chroni, nawilża i pielęgnuje skórę.

• Lips help – maść

W składzie cynk, ekstrakt melisy lekarskiej, witaminy B1, B2, B12 i C. Tworzy film ochronny, działa ściągająco, przyspiesza regenerację naskórka i gojenie się zmian. Działa profilaktycznie i łagodzi 1 fazę.

• Dentosept – płyn

W składzie płynny wyciąg z koszyczka rumianku, kory dębu, liści szałwii, ziela arniki, kłącza tataraku, ziela mięty pieprzowej, ziela tymianku z benzokainą i etanolem. Działa znieczulająco, przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, odkażająco. Nietypowy na opryszczkę, ale skuteczny. Zaleca się jednak precyzyjne stosowanie na chore miejsce.

• Sonol – sztyft

W składzie mentol, tymol, kwas salicylowy i glikol propylenowy – chłodzący, kojący, przeciwzapalny, przeciwbólowy. Stosuje się go do 5 x na dobę.

• Acyklowir, np. Zovirax, Zovirax Duo, Herpex, Hascovir pro – kremy, Hascovir i Heviran– tabletki 200 mg, 400 mg lub 800 mg (na receptę)

Acyklowir to lek przeciwwirusowy do stosowania miejscowego lub doustnego. Stosuje się go 5 x dziennie, co 4 h. Działa na HSV typu 1 i 2. Aktywuje enzym rozkładający DNA wirusa, a tym samym hamuje jego namnażanie się. Zovirax Duo w składzie poza acyklowirem posiada dodatkowo hydrokortyzon o działaniu przeciwświądowym, przeciwzapalnym, przeciwalergicznym.

• Inozyna (np. Neosine, Groprinosin, Isoprinosine–tabletki)

Lek przeciwwirusowy podnoszący odporność. Skuteczny w zakażeniach wirusem opryszczki, ospy wietrznej, grypy, świnki, odry, także w półpaścu oraz w innych zakażeniach wirusowych o powikłanym przebiegu, zwłaszcza u chorych z obniżoną odpornością.

• Denotywir (np. Vratizolin – krem)

Substancja o działaniu przeciwwirusowym, leczy opryszczkę wargową i twarzową zwykłą, spowodowaną Herpes simplex.

• Dokozanol (np. Erazaban – krem)

Stosuje się go 5 x dziennie, chroni komórki przed zakażeniem HSV, zapobiega namnażaniu się wirusa, zmniejsza objawy opryszczki, szybko się wchłania, nie pozostawia śladów, nawilża, skraca czas infekcji, łagodzi jej przebieg. Od 12-go roku życia.

• Tonisan H – żel

Żel z kwasem krzemowym, łagodzi pieczenie i swędzenie, przyspiesza proces gojenia się pęcherzyków.

• Tanno-Hermal Lotio

Zawiera talk, tlenek cynku i garbniki. Wysusza pęcherzyki wypełnione płynem, łagodzi świąd i sączenie. Nanosi się go 2 x dziennie na chorą skórę.

• Plastry

Zakrywają opryszczkę, ograniczają opuchliznę, mrowienie, pieczenie rozprzestrzenianie się, powstawania pęcherzy i strupa, zmniejszają ryzyko wtórnych zakażeń, zawierają hydrokoloid nawilżający środowisko.

Czytaj więcej »

BÓL UCHA

Ból ucha to dolegliwość, która może być wywołana przez szereg czynników. Czasami są one całkiem banalne, jak na przykład zmiany ciśnienia podczas lotu samolotem. Przy starcie i lądowaniu może nas dopaść przenikliwy ból uszu i ich naprzemienne odtykanie i zatykanie. Żeby zminimalizować te mało komfortowe odczucia, warto przyjąć pozycje wyprostowaną i często przełykać ślinę, ssać cukierka czy żuć gumę. To naprawdę pomaga. Podobno pomocne jest też ziewanie, tylko jak ziewać na zawołanie? ;) Zdarza się jednak, że przyczyny bólu ucha są o wiele poważniejsze, na przykład zakażenia bakteryjne, grzybicze czy wirusowe, bądź uszkodzenia mechaniczne. Przyczyną bólu ucha może być też po prostu czop woskowinowy. Właściwie ciężko zdiagnozować, bez zbadania przez lekarza specjalistę, co jest przyczyną dolegliwości. Warto zdać sobie sprawę z tego, że nieleczone prawidłowo zapalenie ucha może skutkować bardzo groźnymi powikłaniami, tj. zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, ropniem mózgu czy zapaleniem błędnika. Właśnie dlatego tak ważna jest szybka i prawidłowa diagnoza lekarska. Ja zawsze zalecam pacjentowi z bólem ucha wizytę u lekarza - najlepiej laryngologa. Wiem jednak z doświadczenia, że często pacjent reaguje na takie zalecenie w sposób negatywny, tłumacząc, że kolejki, terminy, brak czasu…

Jakie są więc domowe i apteczne sposoby na załagodzenie tej uciążliwej dolegliwości?
Niektórzy zalecają wygrzewanie ucha, czy włożenie wacika z olejkiem kamforowym do ucha. Ja jednak zarówno do olejku kamforowego jak i samego wygrzewania podchodzę z dystansem z racji na fakt, iż wygrzewanie nasila w pewien sposób stan zapalny. Proszę nie aplikować olejku kamforowego do ucha – grozi to nawet utratą słuchu! Na wielu forach internetowych przeczytać można, że do bolącego ucha dobrze jest włożyć listek zgniecionego wcześniej Geranium, (czyli pospolitej "anginki"). To jednak dość tradycyjny sposób i właściwie zalecałabym na tym polu ostrożność, aby na przykład nie włożyć takiego listka za daleko ;). Jakie mamy specyfiki na bolące ucho z aptecznej półki? Tym razem wybór jest prosty. 

Właściwie jedynymi lekami stosowanymi  do nabycia bez recepty, działającymi przeciwbólowo i przeciwzapalnie są krople Ototalgin lub Otinum. W składzie mamy salicylan choliny, czyli tę samą substancję, co w znanym wszystkim Cholinexie na ból gardła. Pamiętajcie jednak, że nie wolno stosować tego preparatu przy nadwrażliwości na salicylany. 

Jeśli ból ucha jest bardzo dokuczliwy można zastosować leki przeciwbólowe: 

- ibuprofen (Ibuprom, Ibum, Nurofen, Ibumax; Nurofen zawiesina dla dzieci, Kidofen),  
- paracetamol ( Apap, Panadol, Codipar, Efferalgan; zawiesina: Apap dla dzieci forte, Panadol dla dzieci; granulat: Apap Junior) 

- naproksen (Anapran Neo, Naproksen Aflofarm) 

W nasilonym bólu i bardzo wysokiej gorączce pomocne może być zastosowanie kombinacji paracetamolu i ibuprofenu w celu nasilenia ich działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego. Metafen (OTC) zawiera w jednej tabletce paracetamol i ibuprofen, i może być stosowany od 12 r.ż. 

Pamiętajcie jednak, że przy bólu ucha wskazana jest wizyta u specjalisty, który postawi właściwie rozpoznanie. 

I na koniec mała uwaga odnośnie aplikacji kropli do uszu. U dorosłych i dzieci powyżej 3 roku życia krople do uszu powinno się aplikować w pozycji siedzącej z głową przechyloną na bok, odciągając małżowinę uszną do tyłu i lekko do góry. Dzieciom do 3 roku życia natomiast lepiej aplikować krople do uszu w pozycji leżącej. Małżowinę uszną pociąga się do tyłu i do dołu. 

Jeżeli pomogłam, zaciekawiłam znajdziesz mnie na FB

Dbaj o zdrowie

Czytaj więcej »

CZY PIJESZ WYSTARCZAJĄCĄ ILOŚĆ WODY?

Woda nie tylko wypełnia wszystkie komórki organizmów żywych, ale też je otacza. Nasz organizm składa się w 70-75 proc. z wody, podobnie Ziemia - ok. 75 proc. jej powierzchni pokrywa woda. Woda to wielki skarb i dar, który powinniśmy chronić i dbać, by jej zasoby się nie wyczerpały. Woda jest potrzebna do oddychania, nawilża wdychane powietrze i chroni ważne dla życia narządy. Nie zawiera kalorii, więc nie jest składnikiem energetycznym, ale umożliwia przemianę pożywienia w energię. Niezwykłe właściwości wody można by mnożyć.

Właściwości wody

Dzięki niej krąży krew.

Ona gra rolę „smaru” – jako składnik śluzu zapobiega tarciu organów wewnętrznych i kości w stawach. Chroni przed urazami m.in. gałkę oczną, mózg, rdzeń kręgowy, płód. Jest rozpuszczalnikiem dla większości substancji i związków chemicznych. Dzięki niej zachodzi wiele procesów. Umożliwia trawienie i wchłanianie. Jest bowiem w ślinie koniecznej podczas żucia i formowania kęsów w ustach oraz w enzymach trawiennych, które działają w dalszych częściach przewodu pokarmowego. W niej rozpuszczają się produkty przemiany materii i mogą zostać usunięte. Jest naszym termoregulatorem - pochłania ciepło i równomiernie je rozprowadza. Umożliwia schładzanie powierzchni ciała dzięki parowaniu potu.

Ile wody powinniśmy dostarczać organizmowi?

Aby nasz organizm funkcjonował prawidłowo, musimy dostarczać mu, i to w krótkim czasie, tyle wody, ile wydaliliśmy. Wydalamy jej dziennie ok. 2 litrów. Tracimy ją z: moczem (53,6 proc.), potem (21,4 proc., zależnie od warunków i naszej aktywności), wydychanym powietrzem (19,6 proc.), kałem (5,4 proc.). Intensywny wysiłek fizyczny w wysokiej temperaturze może przyczynić się do straty nawet 5 litrów wody. Objawy odwodnienia to senność lub pobudzenie, niepokój. Niedobór rzędu 10 proc. masy ciała wywołuje osłabienie, kłopoty z oddychaniem i wydzielaniem śliny oraz ciśnieniem. Odwodnienie 20-procentowe może prowadzić do utraty przytomności, obrzęku języka, a nawet do śmierci, zwłaszcza u osób starych i niemowląt. Przyczyną odwodnienia bywa nie tylko niepicie wody, ale również drakońska dieta, alkoholizm, cukrzyca, gwałtowna biegunka, krwotok, wymioty, oparzenia lub długotrwała gorączka. Przy długotrwałym odwodnieniu grozi nam zatrucie na skutek nagromadzenia toksycznych produktów przemiany materii.

Zrób to koniecznie

Pragnienie gaśmy wodą niegazowaną nisko zmineralizowaną lub sokami warzywnymi i owocowymi. Ograniczajmy spożycie wody gazowanej, unikajmy napojów gazowanych. Płyny te wprawdzie orzeźwiają, bo szybciej się wchłaniają, ale rozciągają też ściany żołądka i oszukują organizm, przedwcześnie hamując pragnienie.

Pijmy wodę regularnie, w niewielkich ilościach, najlepiej małymi łyczkami. Takie postępowanie sprawia, że może być ona lepiej spożytkowana - w większym stopniu wchłonięta do tkanek. Zbyt duże ilości płynów wypite jednorazowo są szybko wydalane przez nerki wraz z elektrolitami, co może doprowadzić do odwodnienia.

Podczas upałów należy zwiększyć ilość wypijanej wody. Jej temperatura powinna wynosić około 15 st. C. Smak wody można urozmaicić, dodając do niej plasterek cytryny, pomarańczy, liść mięty czy natkę pietruszki. 

Picie wody a posiłki

Szklanka wody wypita na 20-30 minut przed posiłkiem zmniejsza apetyt. Picie w trakcie posiłków utrudnia trawienie, bo zmniejsza stężenie enzymów i soków w przewodzie pokarmowym.

Czytaj więcej »

NOWOROCZNE POSTANOWIENIE CZYLI JAK RZUCIĆ PALENIE

Ciężki oddech, kłucie w klatce piersiowej, słaba wydolność oddechowa, do tego kaszel i zdecydowanie pogorszona kondycja. Cztery tysiące związków chemicznych, w tym czterdzieści rakotwórczych. Zastanawiasz się, czy rzucić palenie?

Jak rzucić palenie?
1. Podejmij ostateczną decyzję i trzymaj się jej!
Pierwsza i najważniejsza zasada, czyli musisz chcieć. Im bardziej lubisz palić, tym cięższe będą początki zrywania z nałogiem. To musi być Twój wybór.

2. Pij dużo wody (8–10 szklanek na dobę)
Picie wody pobudza metabolizm i pomaga oczyścić organizm z toksyn. Czy wiesz, że w trakcie oddychania wydostaje się z Ciebie do pół litra wody dziennie? Picie wody wspomaga przebieg procesów komórkowych oraz usuwanie substancji szkodliwych z Twojego ciała. Równowaga płynów w organizmie jest niezbędna przy regeneracji osłabionych toksynami układów wewnętrznych oddechowego, krwionośnego, immunologicznego i nerwowego).
3. Ćwicz i spaceruj
Ruch pobudzi produkcję endorfin i wpłynie pozytywnie na Twój nastrój. W pierwszych dniach po zerwaniu z nałogiem Twoje samopoczucie może ulec pogorszeniu.
4. Unikaj pokusy zapalenia papierosa.
5. Sięgnij po środki wspomagające, dostępne w aptekach
Mowa o tabletkach z nikotyną, gumach, plastrach, inhalatorach i pastylkach do ssania. Przydają się, gdy dolegliwości w trakcie rzucania palenia stają się wyjątkowo dokuczliwe. Pamiętaj, że tolerancja każdego organizmu jest inna. Najważniejsza jest konsekwencja w działaniu i odpowiednie nastawienie.
Decydując się na pomoc z apteki, masz w zasadzie dwie grupy środków do kupienia bez recepty (OTC) - nikotynową terapię zastępczą (NTZ) i preparaty z cytyzyną. Istnieją również leki dostępne z przepisu lekarza. Warto jednak skonsultować z lekarzem stosowanie każdego z tych środków. Nawet, bowiem preparaty OTC nie są pozbawione skutków ubocznych i przeciwwskazań. Poza tym musisz pamiętać, że leki to jedynie wsparcie dla Twojej silnej woli.
Nikotynowa terapia zastępcza (NTZ) - preparaty takie jak np. Nicorette, Niquitin, to sposób leczenia, który polega na zastąpieniu papierosów różnego typu środkami z czystą nikotyną. Do dyspozycji masz gumy do żucia, plastry, pastylki do ssania, spray‘e. Te wszystkie preparaty posiadają różne dawki nikotyny – od większej do mniejszej. Ma to umożliwić stopniowe odzwyczajanie się od nikotyny. 

Zasada postępowania jest wspólna dla nich wszystkich:

1.Przestajesz palić
2.Zaczynasz stosować wybrany preparat z nikotyną w wyższej dawce
3.Stopniowo zmniejszasz dawkę
4.Następnie mniejszą dawkę stosujesz coraz rzadziej
5.Odzwyczajasz organizm od nikotyny

Zalety stosowania tych preparatów:

• Nie palisz od pierwszego dnia kuracji;
• Skuteczność tej metody jest potwierdzona badaniami;
• Cała taka kuracja trwa do 3 miesięcy;
• Koszt waha się od 100 do 300 zł za całą kurację, ale koszty nie są raczej problemem –  apteki sprzedają te preparaty na blistry czy też pojedyncze plastry. Jeśli zaś dużo palisz to w rzeczywistości zaczynasz oszczędzać. 

Wady NTZ:

• Ciągle stosujesz nikotynę, która jest trucizną
• Możesz uzależnić się od środka, którym leczysz się. Znam osoby, które zamieniły nałóg do palenia papierosów na nałóg stosowania gumy albo tabletki. Przewlekłe stosowanie tych preparatów również jest szkodliwe i niewskazane.

Kuracja cytyzyną – Tabex i Desmoxan

O ile nie ma dla konkretnego pacjenta przeciwwskazań, to polecam zastosowanie tych preparatów.

Na czym polega kuracja cytyzyną?

Cytyzyna jest związkiem, który pozwala oszukać organizm. Oszukać w taki korzystny sposób, że nie czuje on aż tak bardzo braku nikotyny. Tym samym głód nikotynowy i generalnie dyskomfort, jaki powoduje odstawienie papierosów jest dużo mniejszy. Kurację rozpoczyna się od częstego przyjmowania, (co 6 h jedną dawkę) – chodzi o kumulację substancji w organizmie. Dalej, co kilka dni redukuje się ilość przyjmowanych porcji leku. Ostatecznie po 25 dniach przestajesz stosować cytyzynę i już nie palisz.

Preparaty pomocnicze

W aptece możesz znaleźć całą masę suplementów diety, które mają być pomocą w rzucaniu palenia. Tego typu wspomagacze, to tylko dodatek. Nie mają nawet porównania do produktów leczniczych. Najważniejsza jest i tak Twoja praca oraz walka. Ale naprawdę warto! 

Rzuć palenie, a poczujesz się lepiej! 

Kiedy uwolnisz się od nałogu poczujesz przede wszystkim dumę, że potrafisz kontrolować swoje życie. Poprawi się Twoja ogólna kondycja i krążenie. Zmysły się wyostrzą i poczujesz przypływ energii. Twój oddech stanie się lżejszy i zyskasz lepszą odporność. Warto więc podjąć wyzwanie i spróbować wygrać z nałogiem.

Jeżeli pomogłam, zaciekawiłam znajdziesz mnie na FB

Dbaj o zdrowie

Czytaj więcej »

SKUTECZNE SPOSOBY NA KACA

Nadmierne spożycie alkoholu dla większości osób kończy się fatalnym samopoczuciem. Ból i zawroty głowy, mdłości, brak sił i bolesny żołądek to tylko kilka charakterystycznych objawów tzw. syndromu dnia wczorajszego. Oczywiście najlepiej byłoby nie pić, jednak czasem trudno odmówić sobie kolejnej lampki wina w gronie znajomych. Na szczęście istnieją skuteczne sposoby na kaca.

Skąd się bierze kac?
Alkohol jest substancją psychoaktywną, która ma wpływ na nasze zachowanie, nastrój oraz emocje. W niewielkich dawkach może zmniejszyć uczucie napięcia i poprawić nastrój, dzięki czemu czujemy się bardziej zrelaksowani. Wynika to z faktu, że alkohol zmniejsza szybkość przekazywania sygnałów między komórkami nerwowymi. Jednak im więcej go spożywamy, tym większe mamy problemy z koordynacją i koncentracją, stajemy się bardziej impulsywni, miewamy problemy z prawidłową oceną sytuacji. Przeholowanie z ilością alkoholu następnego dnia kończy się uciążliwymi objawami kaca.
Kac, profesjonalnie nazywany zatruciem alkoholowym, jest reakcją naszego organizmu na działanie metabolitów alkoholu oraz odwodnienie, gdyż alkohol wykazuje działanie diuretyczne. Narządem, na który spada konieczność metabolizowania alkoholu jest wątroba. Tempo tego metabolizmu jest kwestią indywidualną, zależną zarówno od predyspozycji organizmu, jak i rodzaju i ilości alkoholu.

Objawy kaca
Objawy kaca są raczej proste do zaobserwowania, gdyż zaburzają codzienną aktywność. Najbardziej charakterystyczne jest uczucie suchości w ustach i wzmożone pragnienie, które są wynikiem odwodnienia. Z utratą wody wiąże się także utrata niektórych minerałów, w efekcie czego czujemy się osłabieni, mamy silne bóle i zawroty głowy. Dodatkowo część osób po nadmiernym spożyciu alkoholu skarży się na mdłości i bóle żołądka. Nic dziwnego, gdyż alkohol podrażnia śluzówkę żołądka.
Osoby na kacu zwykle nie mają ochoty na jedzenie, są senne i źle reagują na światło oraz hałas. Jak długo może to trwać? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, jednak kac przeważnie utrzymuje się przez kilka do kilkudziesięciu godzin.

Czy można zapobiegać?
Najlepszym sposobem, by uniknąć kaca następnego dnia, jest przeciwdziałać mu zawczasu. Najrozsądniej jest kontrolować ilości spożywanego alkoholu, jednak o to czasem trudno. Jeżeli wiemy, że czeka nas mocno zakrapiana zabawa, lepiej się do niej odpowiednio przygotować. Przede wszystkim pamiętajmy, by podczas picia alkoholu dodatkowo się nawadniać. Odpowiednia będzie woda wysoko- i średniozmineralizowana, która uzupełni niedobory elektrolitów i zapobiegnie odwodnieniu. Nim sięgniemy po kieliszek warto zjeść solidny posiłek z dawką zdrowych tłuszczów i białka, co spowolni wchłanianie alkoholu. Powstrzymajmy się przed jedzeniem tłustych i słonych przekąsek, które mogą podrażniać żołądek i dodatkowo obciążać wątrobę. Lepiej sięgnąć po produkty bogate w witaminę C (kiszonki, soki z cytrusów, świeża papryka), która przyspiesza metabolizm alkoholu. Dobrą praktyką, która uchroni nas przed negatywnymi skutkami picia alkoholu jest niełączenie różnych trunków oraz zachowanie pewnych odstępów czasowych między kolejnymi kieliszkami.
Jeżeli wypijemy dużo alkoholu, prawdopodobnie i tak odczujemy tego nieprzyjemne skutki. Jednak stosując się do powyższych zasad z pewnością przejdziemy ten okres łagodniej.

Apteczne metody na kaca
Zła wiadomość jest taka, że nie istnieje "lek na kaca". Dostępne w aptekach preparaty mogą tylko złagodzić nieprzyjemne symptomy. Zadaniem tych środków jest dostarczenie odpowiedniej dawki elektrolitów, w tym sodu, potasu i chlorków, które utraciliśmy w wyniku spożywania alkoholu. Wzbogacone są także glukozą, stanowiącą łatwo przyswajalne źródło energii, które szybko postawi nas na nogi. Wybierać możemy spośród proszków do sporządzania płynu (2KC Restart), tabletek (After, 2KC) i tabletek musujących (Riposton).
Jeżeli doskwiera nam silny ból głowy, możemy sięgnąć po preparaty na bazie kwasu acetylosalicylowego (Alka-Seltzer, Aspirin, Polopiryna) lub ibuprofenu (Ibuprom, Ibum, Nurofen, MIG). Pamiętajmy jednak, że farmaceutyki mogą podrażniać żołądek, więc stosowanie ich powinno być ostatecznością. Paracetamolu lepiej unikać, ponieważ może negatywnie wpływać na i tak już przeciążoną wątrobę.

Domowe sposoby
W walce z syndromem dnia poprzedniego równie skuteczne są domowe sposoby.

• Płyny i elektrolity uzupełnimy pijąc wodę mineralną, wzbogaconą o sok z cytryny i miód, które przyspieszą metabolizm alkoholu. Jeżeli męczą nas mdłości, możemy dodać także łyżeczkę świeżego imbiru. 
• Fani zielonych koktajli mogą zmiksować wodę z liśćmi szpinaku i pietruszki, sokiem z cytryny lub pomarańczowym oraz niewielką ilością soli. 
• Porządne śniadanie zawierające spore dawki białka, zdrowych tłuszczów i węglowodanów powinno postawić nas na nogi. Warto zwłaszcza sięgnąć po jajka, które są bogatym źródłem cysteiny - aminokwasu, który przyspiesza usuwanie szkodliwych substancji z wątroby. 
• Na ból brzucha po alkoholu dobry będzie napar z siemienia lnianego, które działa osłaniająco na śluzówkę żołądka. Choć to kusząca wizja, w tym dniu lepiej unikać produktów z kofeiną, przede wszystkim kawy. Mają one działanie moczopędne, a odwodnienie organizmu to ostatnia rzecz, jakiej potrzebujemy na kacu. 
• Leżenie w łóżku to przeważnie jedyna aktywność, na którą starcza nam sił, jednak dobrze jest zrobić sobie chłodny prysznic. W tym czasie możemy przewietrzyć sypialnię i wpuścić do mieszania nieco świeżego powietrza.

Jeżeli pomogłam lub zaciekawiłam proszę polub mnie na FB:

Dbaj o zdrowie

Czytaj więcej »

CZYM POPIJAMY LEKI?

Czasami pacjent nie zdaje sobie sprawy, jak ważne jest to, czym i jak popija leki. Od ilości płynu zależy stężenie leku w organizmie. Są leki słabo i dobrze rozpuszczalne. Dla leków dobrze rozpuszczalnych w wodzie nie ma większego znaczenia, jaką ilością wody je popijemy. Jednak są leki trudno rozpuszczalne np. antybiotyki zawierające amoksycylinę czy erytromycynę oraz leki zawierające kwas acetylosalicylowy, które należy popić szklanką wody. Problem w tym, że pacjenci często nie wiedzą, czy lek jest dobrze, czy trudno rozpuszczalny i nie muszą tego wiedzieć. Dlatego najbezpieczniej jest popić lek wodą, która zajmuje około 3/4 szklanki. Najzwyklejszą, przegotowaną wodą! Nie mineralną i nie z kranu 😱. Czysta woda nie zawiera substancji, które mogą wejść w interakcje z lekiem, ani nie ma odczynu, który mógłby upośledzać aktywność substancji czynnej zawartej w tabletce. Leki często są podawane z sokami i napojami, aby zamaskować nieprzyjemny smak lub po to, aby ułatwić doustne zażycie leku pacjentom mającym trudności w przełykaniu tabletek. W wielu przypadkach dotyczy to dzieci lub ludzi starszych. Tymczasem, jeśli miesza się medykamenty z sokami lub napojami (toniki, cole), można spodziewać się komplikacji z wchłanianiem leku. Jest ono obniżone, gdyż większość soków ma odczyn kwaśny. Wrażliwe na środowisko kwaśne są antybiotyki. Istnieją zalecenia, aby leków takich jak penicylina, ampicylina, kloksacylina, erytromycyna, a także fluorouracyl i metotreksat, nie popijać roztworami kwaśnymi, a także podczas kuracji nie pić nadmiernej ilości soków, ponieważ leki te ulegają wówczas częściowemu rozkładowi. Poza tym soki cytrusowe zawierają flawonoidy. Niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje z lekami i powodować efekty niepożądane. Niebezpieczna jest np. interakcja soku grejpfrutowego z lekami przeciwhistaminowymi, ponieważ znaczny wzrost ich stężenia we krwi powoduje zaburzenia rytmu serca. Również herbata i kawa nie są napojami, które mogą być zalecane do popijania leków. Garbniki w nich zawarte zmniejszają wchłanianie alkaloidów. Obecna w kawie kofeina może nasilać efekty działania teofiliny na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy, powodując niepokój, zaburzenia snu, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia rytmu serca (tachykardia), bóle głowy i skurcze mięśni. Podobne objawy mogą wystąpić po zastosowaniu napojów zawierających kofeinę, takich jak: Coca-Cola, Pepsi, napoje energetyzujące (Red Bull) i inne. Niewskazane jest także mleko. Wapń obecny w mleku tworzy trudno rozpuszczalne kompleksy z lekami zmniejszając ich wchłanianie. Pamiętajcie proszę – leki popijamy zwykła przegotowaną wodą ! 😊

Czytaj więcej »

WITAMINA SŁOŃCA

Witamina D jest bardzo ciekawa, ponieważ powstaje w naszym organiźmie samodzielnie na drodze syntezy skórnej. Niestety w naszej szerokości geograficznej i z naszym obecnym trybem życia, jesienią i zimą pozostaje nam wyłącznie możliwość dostarczenie tej witaminy w formie doustnej. Ilość słońca jaka dociera w tych miesiącach do naszej skóry jest zatrważająco niska, a co za tym idzie, synteza witaminy D w skórze jest praktycznie zawieszona, ponieważ wymaga ona obecności promieniowania UV. Fakt, że nawet latem większość z nas spędza czas w biurach, fabrykach i za samochodową szybą sprawia, że zapasy witaminy D, jakie gromadzimy na okres jesienno-zimowy, są naprawdę niskie. Większość dnia spędzamy w ubraniach z długim rękawem, a twarz często pokrywamy kosmetykami z filtrem lub makijażem. Dla przykładu nałożenie na skórę filtra SPF 15 hamuje syntezę witaminy D w skórze o 99,9%! Skutek jest taki, że większość naszego społeczeństwa ma niedobory witaminy D, a środowisko naukowe wystosowało dokument z zaleceniami dotyczącymi witaminy D dla całej populacji.

Skutki niedoborów witaminy D
Większość z nas kojarzy niedobory witaminy D z krzywicą u dzieci i osteoporozą u osób dorosłych. Okazuje się jednak, że narażenie na zbyt niską dostępność kalcyferolu w organizmie skutkuje wzrostem ryzyka niektórych nowotworów, chorób układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy, chorób autoimmunologicznych, zaburzeń metabolicznych, obniżenia odporności oraz niektórych chorób neurologicznych i psychiatrycznych. Właśnie dlatego tak ważne jest, aby zadbać o jej prawidłowy poziom.

Źródła witaminy D
Witaminę D w większości produkujemy sami na drodze syntezy skórnej, ale pewne jej ilości czerpiemy też z diety. Witamina D występuje między innymi w rybach, owocach morza, żółtkach jaj, grzybach, pełnotłustym nabiale oraz strączkach. W dietach wysokokalorycznych z dużą ilością tych składników rzeczywiście jest sporo naturalnej witaminy D. Niemniej jednak większość osób nie odżywia się w sposób, który pozwoliłby pokryć zapotrzebowanie na tę witaminę samą dietą. Wystarczające spożycie witaminy D dla osoby dorosłej wynosi około 15 µg dziennie.
Aby dostarczyć z pożywieniem 15 µg witaminy D w diecie musiałby się pojawić codziennie zestaw produktów zawierających taką ilość kalcyferolu. Przykładowy zestaw:

• 150 g halibuta
• 2 jajka
• 200 g grzybów

Teoretycznie jest to do zrobienia, ale z uwagi na spore zanieczyszczenie ryb lepiej z nimi nie przesadzać i nie jeść ich każdego dnia.



Normy laboratoryjne witaminy D
Chociaż oznaczanie witaminy D nie należy do popularnych badań laboratoryjnych to naprawdę warto w nie zainwestować. Lekarze raczej rzadko kierują pacjentów na tego typu badania z uwagi na niemal pewny wynik świadczący o niedoborach. Dla własnej wiedzy warto jednak zobaczyć z jakiego pułapu zaczynamy dążenie do prawidłowej wartości.
Aktualnie wyniki badań laboratoryjnych interpretuje się następująco:
poniżej 20 ng/ml świadczy o niedoborach – tutaj należy po konsultacji z lekarzem ustalić terapeutyczną dawkę witaminy D indywidualnie.
20-30 ng/ml to tzw. stężenie poniżej normy, ale takie, które nie daje silnych objawów. Tutaj zaleca się wdrożenie suplementacji, jeśli do tej pory nie miało to miejsca lub zwiększenie dawki, jeśli pomimo suplementacji występuje deficyt.
30-50 ng/ml określane jest jako stężenie optymalne najbardziej korzystne dla naszego zdrowia. W tym zakresie powinniśmy stosować suplement w dawce profilaktycznej.
50-100 ng/ml określa się jako stężenie wysokie, ale wciąż mieszczące się w obrębie normy.
poziom powyżej 100 ng/ml określany jest jako potencjalnie toksyczny. W przypadku takiego wyniku należy zaprzestać suplementacji aż do uzyskania wartości mieszczącej się w zakresie optymalnym.
poziom toksyczny to wartości powyżej 200 ng/ml. Zdarza się niezwykle rzadko, najczęściej wynika z uwarunkowań genetycznych lub przyjmowania dużych dawek suplementów i wymaga konsultacji z lekarzem.

UWAGA! Powyżej podałam normy bazujące na jednostce ng/ml. Niektóre laboratoria wykonują oznaczenia w nmol/l. Wówczas zakres norm jest zupełnie inny!

Większość osób, które nie zażywają suplementów, ma silne niedobory witaminy D. Najczęściej obserwuje się je u osób z tendencją do alergii, chorób o podłożu autoagresywnym, nawracających infekcji czy depresji.

Zalecana dawka profilaktyczna
Dawka profilaktyczna różni się w zależności od płci, masy ciała, karnacji, rodzaju wykonywanej pracy i wieku. Zaleca się, aby profilaktyczną suplementację witaminą D rozpocząć już od pierwszych dni i kontynuować aż do końca życia. Dzieci i osoby starsze są bowiem najbardziej narażone na niedobory tej witaminy i ich negatywne skutki.

• Noworodki i niemowlęta do 6 m.ż. powinny przyjmować dawkę 400 IU/dobę bez względu na to jaką metodą są karmione. Karmienie piersią nie zapobiega niedoborom u niemowlęcia niezależnie od rodzaju diety jaką stosuje matka.
• Niemowlętom między 6 a 12 m.ż. zaleca się dawkę od 400 do 600 IU dziennie.
• Dzieci i młodzież do 18 r.ż. powinny przyjmować dawkę od 600 do 1000 IU dziennie. Jest to obowiązkowe w okresie od września do kwietnia. 
• Dorośli powinni suplementować witaminę D od września do kwietnia w dawce od 800 do 2000 IU na dobę. Suplementacja latem powinna być kontynuowana w przypadku niewystarczającej syntezy skórnej.
• Seniorom (po 65 r.ż) zaleca się całoroczną suplementację witaminą D w dawce od 800 do 2000 IU dziennie. U osób starszych synteza skórna jest radykalnie zmniejszona.
• Kobiety w okresie planowania ciąży powinny zbadać poziom witaminy D i uzupełnić ewentualne niedobory zanim dojdzie do zapłodnienia.
• Kobiety ciężarne powinny suplementować witaminę D w konsultacji z lekarzem prowadzącym. Zazwyczaj stosuje się dawki od 1500 do 2000 IU na dobę.

Suplementacja jest konieczna przez cały rok u osób, które z uwagi na pracę nie mają możliwości ekspozycji na słońce nawet wiosną i latem, np. osoby, które pracują na nocną zmianę. Kluczowe jest też włączenie suplementacji u osób, które narzekają na swój stan zdrowia i mają problemy z utrzymaniem masy ciała na prawidłowym poziomie. Zachęcam niech to będzie porządny preparat witaminy D, najlepiej o statusie leku. Większość z nich jest bez recepty np. Vigantoletten 1000 j.m. – tabletki lub Vigantol 20000 j.m./ml – krople. Wybór leku zamiast zwykłego suplementu diety gwarantuje nam lepszą standaryzację podczas produkcji i gwarancję takiej dawki witaminy D jaką deklaruje na opakowaniu producent. Nie zastanawiaj się. To ma ogromny wpływ na to jak się czujesz i jak funkcjonuje twój organizm. Pamiętaj też o zrównoważonej diecie.

Czytaj więcej »

MAGNEZ LEK CZY SUPLEMENT?

Magnez jest nazywany pierwiastkiem życia, ponieważ uczestniczy w 300 procesach biochemicznych organizmu. Decyduje o prawidłowej pracy układu odpornościowego i nerwowo-mięśniowego, bierze udział w budowie kości i zębów, zmniejsza ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego, niedokrwiennej choroby serca, arytmii, astmy i cukrzycy typu 2. Jego niedobór może naprawdę utrudniać życie, powodując zawroty głowy, stany lękowe, drażliwość, bezsenność i depresję.

Dlaczego brakuje nam magnezu?
Oto główne czynniki, przez które możemy mówić o niedoborze magnezu:

• mniejsze niż zwykle wchłanianie magnezu, powodowane m.in. 
• przez małe stężenie potasu w surowicy lub przewlekłe biegunki; 
• wydalanie zbyt dużej ilości magnezu z moczem, powiązane np. z zażywaniem leków moczopędnych, nadużywaniem alkoholu lub nadmiernego spożycia kawy "wypłukującej" magnez z organizmu; 
• zbyt małe przyjmowanie magnezu; 
• stosowanie antykoncepcji hormonalnej; 
• zła dieta; 
• stres. 

Magnez spełnia w naszym organizmie wiele funkcji:

• zmniejsza ryzyko zawału serca u ludzi, którzy zawierają w wodzie dużą ilość magnezu, tzw. "twarda woda"'; 
• zmniejsza ryzyko cukrzycy u depresji; 
• polepsza pracę szarych komórek: 
• wspomaga układ odpornościowy; 
• zapobiega stanom zapalnym związanym z niektórymi rodzajami raka; 
• w połączeniu z wapniem i witaminą D buduje kości i zęby (zapobiega osteoporozie jeżeli dostarczamy go w ilości większej niż wapno) 
• poprawia trawienie; 
• reguluje również pracę tarczycy; 
• poprawia pamięć i myślenie; 
• hamuje powstawanie kamieni w nerkach; 
• rozszerza drogi oddechowe, wspomagając leczenie astmy; 
• chroni przed szkodliwym ołowiem, rtęcią czy kadmem, obecnymi często w warzywach i owocach; 
• pomaga w leczeniu kontuzji; 
• łagodzi bóle menstruacyjne i dolegliwości związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego 

Jak wybrać ten, który przyniesie wymierne skutki dla naszego organizmu? I czy lepiej wybrać lek czy suplement?

Przyswajalność
To nie jest tylko puste hasło marketingowe. Prawdą jest, że różne postacie magnezu mają różną rozpuszczalność, a tym samym możliwość wchłaniania przez organizm. Magnez występuje głównie pod postacią soli, która rozpuszczając się uwalnia jony magnezu. Dopiero te jony są przyswajane przez człowieka. Rodzaje magnezu – od najlepiej rozpuszczalnego:
– chlorek magnezu
– cytrynian magnezu
– asparginian magnezu
– mleczan magnezu
– węglan magnezu
– tlenek magnezu
Przy czym tlenek ma fatalną rozpuszczalność i nie ma sensu kupować produktów, które go zawierają. Jego przyswajalność to tylko około 4%.
Bardzo dobrą wchłanialność mają cytryniany (ok. 90%) występujące w takich preparatach jak np. Magne B6 Max czy Magnesol. Kolejne są mleczany (do 80% przyswajalności, np. Magne B6, Magvit oraz węglany (do 30%, np. Neomag Forte) czy asparaginiany (do 30%, np. Lactomag).
Ostatnio popularny jest chelat magnezu. Nie ma jednak sensownych badań potwierdzających jego świetną przyswajalność. Można oczywiście zaufać reklamie, ale lepiej uznać, że bardziej wartościowy będzie chlorek czy cytrynian.

Z niektórymi substancjami, np. z witaminą B6 wchłanialność magnezu do organizmu zwiększa się o 20-40%. Szereg badań wskazuje też, że lepiej przyjmować go razem z pokarmem. Wiadomo również, co ogranicza wchłanianie magnezu – np.: równoczesne przyjmowanie żelaza, wapnia i fosforanów. Jeśli suplementujesz jednocześnie żelazo/wapń oraz magnez i chcesz maksymalizować przyswajanie, rozdziel dawkowanie na cały dzień, z maksymalnymi możliwymi przerwami. Fosforany natomiast są masowo obecne w przetworzonej żywności jako konserwanty, wzmacniacze smaku i koloru, itp. Na przykład w napojach gazowanych, różowiutkich i wilgotnych wędlinach, serkach topionych. Czytaj składy i unikaj takich produktów.

• Ilość jonów
• Dzienne zapotrzebowanie osoby dorosłej na magnez to ok. 300-400 mg jonów. Warto więc zwrócić uwagę na to, ile jonów tak naprawdę znajduje się w jednej tabletce.
• Taka informacja zawsze jest podawana na opakowaniu. Dobry magnez powinien zawierać 50 – 100 mg jonów na tabletkę. Jeżeli producent podaje, że jedna tabletka zawiera 300 mg jonów, to może to oznaczać użycie tlenków. Co z tego, że ma dużo jonów, jak wchłonie się znikoma ilość – dlatego warto dokładnie czytać skład.

Czym różnią się leki od suplementów z magnezem?
Pamiętajmy, że leki są przebadane i zatwierdzone przez urząd rejestracji produktów leczniczych, wyrobów medycznych i produktów biobójczych i są substancjami leczniczymi mającymi właściwości zapobiegania chorobom lub mogącymi je leczyć. Są pod stałym nadzorem inspekcji farmaceutycznej. Z kolei suplementy określane są jako środki spożywcze, które mają na celu uzupełnienie normalnej diety i nie są zatwierdzone przez urząd nadzorowania leków. Na pewno ich dobór bywa trudny, nie wszystkie bowiem będą w stanie mieć tak dobrą przyswajalność jak dobrane i przepisane przez specjalistę leki. Statusem leku jako magnezu mogą poszczycić się takie preparaty jak np. Magvit B6, Magne B6, Slow-Mag czy Lactomag. Bez wątpienia w dzisiejszym pośpiechu warto pamiętać o magnezie. Chcąc mieć pewność właściwego wyboru preparatu, sięgnijmy po ten sprawdzony lek, który na pewno doda nam sił.

Uwaga!
Zerknij na wielkość i rodzaj tabletek:

• jeśli masz problemy z żołądkiem (wrzody, zgaga, nadkwaśność) wybierz tabletki dojelitowe – czyli takie, które rozpadają się dopiero w jelitach, oszczędzając żołądek; 
• jeśli masz problem z połykaniem tabletek wybierz te w otoczce, albo po prostu niewielkie/łatwe do rozgryzienia; 
• jeśli szukasz czegoś dla dziecka zapytaj o preparaty rozpuszczalne, do ssania lub w syropie, ewentualnie o kapsułki, które można bezpiecznie otworzyć. 

Kąpiele magnezowe
Od jakiegoś krążą opinie, że najlepszą i najzdrowszą formą przyjmowania magnezu są kąpiele. Siarczan magnezu (sól Epsom) ma się niby wchłaniać przez skórę. Jest to totalna bzdura, bo skóra pełni funkcję bariery ochronnej i jony magnezu nie przenikają przez nią, ewentualnie jakieś śladowe ilości. Badania dowodzą, że substancja, która może przeniknąć przez skórę, musi być rozpuszczalna w tłuszczach, być niejonowa i mieć odpowiednio małą masę cząsteczkową. Jony magnezu spełniają tylko trzecie założenie. Kąpiele magnezowe poprawiają wygląd i kondycję skóry, ale nic więcej…

Magnez w żywności
Najlepiej przyswajalnym magnezem, jest ten organiczny, czyli występujący również w żywności. Warto zadbać o dobrą dietę, by nie trzeba suplementować się tabletkami. Dużą ilość magnezu zawierają:

• gorzka czekolada, kakao 
• kasza gryczana i orkiszowa 
• pestki słonecznika, dyni, migdały i orzechy 
• banan 
• wody mineralne z podwyższoną zawartością jonów magnezu

Czytaj więcej »